Śladami Jana Pawła II

Kościół Wszystkich Świętych
pl. Grzybowski 3/5

Największa świątynia stolicy (mieści 3,5 tys. osób). Podczas okupacji była jednym z 3 kościołów chrześcijańskich, które znalazły się na terenie getta, służąc przetrzymywanym na jego terenie chrześcijanom pochodzenia żydowskiego.
W 1987 roku Jan Paweł II otworzył w kościele II Krajowy Kongres Eucharystyczny. W uroczystości brała udział Matka Teresa z Kalkuty. Przed Kościołem stoi pomnik Ojca Świętego upamiętniający ten dzień. Więcej informacji
   


Plac Defilad

Miejsce to jest szczególne znaczące, ponieważ plac służący niegdyś zgromadzeniom ludowym i stojący na nim Pałac Kultury i Nauki są jednym z symboli realnego socjalizmu w Polsce.
W centralnej części placu wzniesiono (istniejącą do dzisiaj) trybunę, z której przedstawiciele władz PRL (Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej) przyjmowali  defilady i marsze.
W 1987 roku na placu Defilad Papież odprawił mszę świętą kończącą II Krajowy Kongres Eucharystyczny. Podczas Mszy beatyfikował męczennika Dachau - biskupa Michała Kozala. W czasie całego pontyfikatu Jan Paweł II kanonizował ponad 1300 osób, znacznie więcej niż którykolwiek z jego poprzedników.



NA PÓŁNOC OD CENTRUM

Muzeum Więzienia „Pawiak”
ul. Dzielna 24/26

Pawiak to nieistniejące już więzienie śledcze, które nabrało szczególnego znaczenia w czasie II wojny światowej. W Pawiaku umieszczano osoby zatrzymane w łapankach, członków ruchu oporu i więźniów politycznych. Położone w ścisłym centrum miasta więzienie było świadkiem masowych zbrodni, które wstrząsały okupowaną Warszawą. Ogółem rozstrzelano tu ok. 37 tys. więźniów, a ok. 60 tys. wysłano stąd do obozów koncentracyjnych i na przymusowe roboty. Obecnie znajduje się tutaj Muzeum.
W czerwcu 1983 roku Jan Paweł II zatrzymał się na terenie Pawiaka, gdzie oddał hołd pomordowanym przez hitlerowców. W krótkich słowach przywołał wtedy postać św. Maksymiliana – więźnia Pawiaka zamordowanego w Oświęcimiu. Zacytował też werset z Pisma Świętego: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”, który stały się mottem działalności ks. Jerzego Popiełuszki. Więcej informacji


Pomnik Bohaterów Getta
ul. Zamenhofa

W listopadzie 1940 roku w centrum Warszawy Niemcy utworzyli otoczone wysokim murem getto. Uwięziono w nim 450 tys. Żydów z Warszawy i okolic. W ciągu niespełna trzech lat, z wycieńczenia, głodu i chorób, zmarło tu ponad 100 tys. osób. W kwietniu 1943 roku Niemcy podjęli decyzję o likwidacji getta, co spowodowało wybuch powstania. Nierówna walka trwała ponad miesiąc. Po upadku powstania nastąpiła ostateczna eksterminacja mieszkańców getta i jego zniszczenie. W czerwcu 1983 roku Jan Paweł II zatrzymał się przed pomnikiem i złożył hołd ofiarom zagłady. Więcej informacji


Umschlagplatz
ul. Stawki

Umschlagplatz (niem. plac zamiany) to miejsce w getcie warszawskim, służące jako plac zebrań, z którego Niemcy deportowali Żydów do obozów zagłady. W 1988 roku wzniesiono tu pomnik ku czci pomordowanych.
W czerwcu 1999 roku Ojciec Święty odmówił przy pomniku ekumeniczną modlitwę, po której rozmawiał z przedstawicielami społeczności żydowskiej w Polsce. Więcej informacji



Grób bł. ks. Jerzego Popiełuszki przy kościele
św. Stanisława Kostki
ul. Hozjusza 2

W 1987 roku Jan Paweł II odwiedził grób bł. ks. Jerzego Popiełuszki – zamordowanego przez funkcjonariuszy SB – wielkiego patrioty, krytyka komunizmu i opiekuna duchowego „Solidarności”, inicjatora gromadzących tłumy „mszy za ojczyznę” odprawianych w stanie wojennym. Ksiądz Jerzy Popiełuszko, nazywany „księdzem Jerzym”, był narodowym bohaterem. Jego zabójstwo wywołało ogromne społeczne oburzenie, a grób stał się celem pielgrzymek – szacuje się, że w ciągu 10 lat miejsce to odwiedziło ok. 18 mln ludzi.